Sinds de komst van onze kinderen (Thijs van 5 en Luuk van 2) zijn we gewend geraakt aan vakanties in een bungalowpark met binnenspeeltuin. Ontspanning gegarandeerd, ook met slecht weer! Het was voor ons daarom een avontuurlijke stap deze zomer ‘primitief’ te kamperen en deel te nemen aan een nieuw initiatief op het grensgebied van kerk en kunst: Keiland.

 

Rond het middaguur arriveren we op Terschelling. We rijden naar het groepenterrein van Staatsbosbeheer de bordjes ‘Keiland’ volgend. Een van de organisatoren ontvangt ons en wijst ons onze tentplek. Mijn man (Wilfred) en ik moeten even wennen aan de weinige privacy bij het kamperen. We kunnen ons hier niet anders voordoen dan we zijn. Gelukkig geldt dat voor iedereen, dus we proberen gewoon ‘ons eigen ding’ te doen.

Terwijl Wilfred de tentjes opzet, ga ik met de kids naar de ‘kerktent’. De inrichting is geïnspireerd door Taizé: kaarsen, iconen, de Taizéduif en de oranjerode doeken die als vlammen zijn gedrapeerd. We zien ook muzikanten met hobo, gitaren en piano die hun muziek repeteren. We maken kennis met andere mensen van de organisatie, onder wie Marjan Wolynski en haar gezin, ook uit Assen. Dat voelt alweer een beetje vertrouwd.

 

Stichting KURK
’s Avonds begint het programma. Met zo’n tachtig mensen luisteren we naar de presentatie van Keiland, georganiseerd door de stichting KURK (Kunst en Kerk). Keiland en KURK zijn nieuw en het is merkbaar dat de initiatiefnemers nog volop bezig zijn dit evenement te ontwikkelen. Door de enthousiaste presentatie heb ik er alle vertrouwen in dat dit goede dagen gaan worden! De K van Keiland staat voor: Kamperen, Kerk en Kunst.
Kamperen, daar zijn we al mee bezig. Kerk, dat blijkt veel ruimte te zijn voor speelse elementen en inbreng vanuit allerlei (lied)tradities.
Kunst, dat komt zowel tijdens workshops als in de vieringen naar voren. En er is meer, want niet alle partners zitten te wachten op ‘Kunst’. Naast workshops met dans, clownerie en beeldende kunst, zijn er voor de minder kunstminnende deelnemers workshops waarin wordt gewandeld, gezongen en gemediteerd. Wilfred moet lachen: hij is niet de enige die hier naar toe werd ‘gesleurd’ door zijn vrouw.
Om half negen begint het gezamenlijke avondgebed dat we deze eerste avond niet bijwonen. We zijn nog volop bezig om onze kinderen rustig in hun tent te laten slapen. De andere avonden nemen we onze kinderen gewoon mee.

 

Steeds even wennen
De volgende dag begint om negen uur met het ochtendgebed. In stilte komt iedereen de ruimte binnen en gaat zoveel mogelijk op de grond zitten. Het eerste lied is een hoog ‘Alleluja’ uit Taizé, en daar moet je wel even in komen op de vroege ochtend. Daarna volgt: ‘Licht dat ons aanstoot in de morgen’ en een opwekkingslied. Ondertussen kijken onze kinderen hun ogen uit: het is hier heel anders dan in onze eigen kerk. Na de schriftlezing en een lied uit Iona, staat een verhalenverteller op en vertelt een chassidisch verhaal. Onze kinderen zitten nog steeds aandachtig te luisteren. Na een stilte de voorbeden, telkens afgesloten met een meerstemmige acclamatie ‘Adem ons open’, prachtig!
De voorbeden tijdens de vieringen op Keiland komen spontaan vanuit de aanwezigen. In het begin is het even wennen, maar in de loop van de dagen worden de gebeden steeds intenser. Er wordt gebeden voor onszelf, voor onze omgeving en de wereld als geheel. Ik merk tijdens de voorbeden dankbaarheid, maar ook engagement.
Ter afsluiting van de ochtendviering maken we een grote kring en geven elkaar de vredesgroet. Vervolgens leren we een groepsdans die onze weg in het leven symboliseert. We lopen vanuit het verleden naar de toekomst en weer naar het heden, waarbij we wiegen op de muziek. Wat onwennig proberen we de bewegingen te volgen. In de loop van de dagen dansen we steeds uitbundiger.

 

Veilig programma
Wilfred en ik hebben voor de eerste dag een ‘veilig’ programma gekozen: Wilfred gaat wandelen en ik ga zingen. In de zangworkshop is er veel aandacht voor de ademhaling en oefenen we o.a. de acclamatie ‘Adem ons open’. Om één uur in de middag zijn de workshops afgelopen en halen we Thijs en Luuk op. Thijs laat mij trots zijn zelfgemaakte katapult zien. Met zijn buurjongetje gaat hij dan ‘David en Goliat’ spelen.
Na de lunch zijn we ‘vrij’ en gaan we nog even naar het strand. Om vijf uur drinken we met elkaar thee en worden de uitkomsten van de verschillende workshops gepresenteerd en de workshops voor de volgende dag aangekondigd. Met ons zanggezelschap zingen wij het swingende ‘keiland-lied’: ‘Doe je ding op Terschelling, wandel en zing op Terschelling …’ enz. 
Eerst erger ik mij aan de frase ‘doe je ding’. Het klinkt zo vrijblijvend. Bovendien vind ik het deze eerste dag ingewikkeld om mijn ‘eigen ding’ te doen in combinatie met mijn gezin en veel nieuwe mensen om me heen. In de loop van de dagen wordt ‘doe je ding’ echter mijn motto. Ik merk dat ik de nieuwe ervaringen en ontmoetingen met anderen juist beter kan laten doordringen door bij mezelf te blijven, ‘mijn eigen ding te doen’. Pas dan ervaar ik openheid voor ontmoetingen.
Op de laatste avond eten we gezamenlijk in de kerk. Iedereen brengt iets lekkers mee. Het ontroert me om zoveel saamhorigheid te ervaren bij het samen zingen van het danklied voor het eten.

 

Clownsneus als masker
‘Doe je ding’ betekent hier niet dat je geen nieuwe dingen zou ondernemen! Zo heb ik tijdens de derde dag deelgenomen aan een clownsworkshop en dat was indrukwekkend. De begeleider van de workshop, de Duitse predikant Marcus Friedrich, laat ons ervaren dat een clown zijn omgeving heel nieuwsgierig en onbevangen bekijkt, zoals jonge kinderen dat ook doen. Zoals Jezus dat ook deed?, denk ik later. Tijdens de oefeningen lachen we veel, tegelijkertijd zijn we serieus.
Ik merk dat die clownsneus mij helpt onbevangen nieuwsgierig te zijn. Zoals Marcus uitlegt: het dragen van een masker kan helpen ons eigen dagelijkse masker af te nemen.

 

Speels kerk-zijn
De week vliegt om. Keiland blijkt een inspirerend avontuur! Na een eerste sceptische dag, begin ik het steeds meer te waarderen. De vijf dagen heb ik uiteindelijk ervaren als een hele inspirerende, ruime en speelse manier van kerk-zijn. De mix van de verschillende liedtradities vind ik passen in deze setting. Verder vond ik het verfrissend om nu eens niet alleen met m’n hoofd te geloven, maar ook met m’n lichaam te worden aangesproken, door te dansen in een viering.
Ook voor onze kinderen was het een positieve ervaring. Een paar weken na het kamperen, praten ze nog over ‘de kerktent’. Misschien doen we dit volgend jaar wel weer! Nieuwsgierig geworden? Kijk ook eens op de site: www.keiland.net.