| |
|
|
| |
naar archief
Publicatiedatum: 21 april 2011
Auteur: Berta van der Kolk
en Helčne van Noord
Zin in wandelen
Het is laat zoals ieder jaar,
de tijd zit krap in zijn heden,
de dag is steeds weer geweest
steek dus het licht aan dat de toekomst nog uitspaart,
spreek het brood aan dat nog niet doof is,
maak de taal waar achter zijn tekens,
spel het vlees,
stil de tijd,
leef nog even
Gerrit Kouwenaar
Vanuit de ervaring dat er veel mensen zijn die van
wandelen houden en vanuit het vermoeden dat mensen het fijn vinden
elkaar te ontmoeten op een ander niveau dan het alledaagse, zijn we in
de Adventskerk een tijdje geleden begonnen met het organiseren van
wandelingen.
Zinvol dat wandelen? Ja zeker!
De ene maand is het een wandeling tijdens welke mensen
met elkaar in gesprek gaan.
De andere maand wandelen we zwijgend en zoeken we de ontmoeting in de
stilte.
In alle gevallen beginnen en besluiten we de tocht met een gedicht, dat
iets zegt over het jaargetijde, over de natuur, over zingeving,
verlangen, hoop.
De woorden zijn bedoeld om op te kauwen en te herkauwen. Soms spreekt de
tekst voor zich en nodigt hij uit tot milde mijmeringen.
Soms echter leveren de woorden in eerste instantie alleen maar
vraagtekens op en openbaart zich de betekenis ervan pas onderweg in het
gesprek met elkaar, of in je eigen stille gedachten.
Het bovenstaande gedicht van Gerrit Kouwenaar, waar
filosofe Joke Hermsen de titel van haar boek ‘Stil de tijd’ heeft
ontleend, was er onlangs zo’n voorbeeld van. Het gedicht, dat voor de
meesten niet meteen te doorgronden was, bracht ons tot een gesprek over
leven in het nu, over hoe je omgaat met kloktijd en ‘innerlijke tijd’,
en over de schoonheid van taal. De vondsten van Kouwenaar zijn prachtig,
maar wat betekent het ‘spreek het brood aan dat nog niet doof is ...
spel het vlees ...’ Wordt daarmee bedoeld dat je de gewone dagelijkse
dingen met aandacht doet, volledige ‘in de tijd’ bent?
Met taal kun je scheppen en scheiden, blijkt uit het
gesprek dat we onderweg krijgen. We hebben het over spraakverwarring,
taalvervuiling, taal die scheiding brengt tussen mensen door van woorden
stigma’s te maken die we op (groepen) mensen plakken. We hebben het
ook over taal die samenbindt, die diepere lagen aan wil boren in ons
zelf, zoals de ‘tweede taal’ van de poëzie.
Al pratend gaat ondertussen het prachtige Drentse landschap aan ons
voorbij, met de trage stroom van de Drentsche Aa kronkelend door het
prille groen van de lente. Moeder Natuur spreekt haar eigen taal.
Zin in wandelen? Ja, zeker! Het brengt je tot ontmoeting
met elkaar en ontmoeting met datgene, - of is het misschien Diegene?-
dat hoger en dieper gaat dan waar wij woorden voor hebben.
naar archief
|
|
| |
|
|
|
