Het hospice kan bestaan dank zij een
indrukwekkend aantal vrijwilligers, ongeveer
70 in getal. Met twee van hen heb ik een gesprek: Sjoerdtje
Lindeboom en Jan Kragt.
Denken jullie dat het
hospice zo langzamer-
hand bekend is in heel Assen en omgeving?
In de begintijd werd je als vrijwilliger
nog wel eens gebeld dat je dienst niet doorging omdat er op dat
moment geen gasten waren, maar
nu zitten onze drie gastenkamers bijna altijd
vol en hebben we gelukkig ook nog de be- schikking over een kamer
boven. Familie en vrienden van mensen die hier hebben gewoond zijn
eigenlijk altijd heel enthousiast over wat hier mogelijk is. Zij
vormen de beste reclame, zodat steeds meer mensen de weg naar ons
vinden.
Wat is de bedoeling van
een hospice?
Het huis Alteveer wil een vervangende
thuisplek zijn als thuis-zijn niet meer mogelijk en het ziekenhuis
niet nodig is. Omtrent het hospice waren in het begin wel
misverstanden. Men dacht bijvoorbeeld dat het een huis was voor
mensen die graag dood wilden, terwijl het hier gaat over het leven
dat je hebt gehad en dat er nog steeds is. Er werd ook
verondersteld dat het hier altijd heel somber en triest is. Wij
zien dit huis als een plek waar zo goed mogelijk geleefd kan
worden totdat de dood intreedt, een plek waar je zo comfortabel
mogelijk en met zo min mogelijk pijn terug kunt kijken op je leven
en er naar toe kunt groeien om afscheid te nemen. Het Alteveer
wordt daarom ook een bijna-thuis-huis genoemd, een huis waar heel
veel kan: je kunt je eigen spulletjes meenemen (ook je huisdier),
familie en vrienden zijn altijd welkom en kunnen helpen bij de
verzorging als ze dat willen. Toen we pas bestonden liepen we er
ook wel tegenaan dat familieleden het gevoel hadden te falen als
ze hier een plekje zochten voor hun geliefden. We hopen dat mensen
steeds meer gaan zien met hoeveel liefde wij dit werk doen. We
genieten er ook van als de gast zelf en de mensen om hen heen zich
ontspannen omdat ze er op kunnen vertrouwen dat hier altijd goede
zorg aanwezig is.
Jullie willen veel bieden:
vraagt dat niet erg veel van de vrijwilligers?
Mijn beide gesprekspartners haasten zich
om me te laten weten dat je voor dit werk echt veel terug krijgt.
Sjoerdtje werkt op de afdeling Oncologie in een ziekenhuis en is
ook al vanaf het begin betrokken bij het hospice, want “hier heb
ik de rust om bij de mensen te zijn op een manier waarvoor ik in
mijn werk geen tijd heb.” Jan ging als waterbouwkundige
vervroegd met pensioen. Hij voelt dat hij de zorgzaamheid die hij
altijd had hier kwijt kan: dit is een goeie plek voor hem, waar
zijn talenten op het gebied van zorg tot hun recht komen. Je
krijgt zoveel terug, dat wordt door beiden benadrukt. Sommige
gesprekken met gasten zijn echt waardevol, het is mooi om mee te
mogen maken dat mensen toegroeien naar afscheid nemen, je gaat
zelf ook meer nadenken over hoe je in het leven staat, als
vrijwilligers praat je erover met elkaar en je leert relativeren.
Kortom: je groeit als vrijwilliger. De ervaring leert dat de
meeste vrijwilligers lang blijven.
Wat vinden jullie vooral
belangrijk in de omgang met de gasten?
Je moet proberen om aan te voelen op
welke manier je nodig bent. Dat ligt voor iedereen anders.
Natuurlijk wil je er zijn voor iemand, maar je moet je niet
opdringen. Sommige gasten zijn heel erg op zichzelf en willen dat
ook zijn, dan stoot je wel eens je hoofd. Niet nodig zijn moet je
ook leren. Dat vraagt incasseringsvermogen en flexibiliteit.
Respect is hier in huis een basiswoord. Hoe dichtbij mag je komen,
hoe vertrouwelijk wil iemand zijn, hoeveel persoonlijk contact is
gewenst? Als vrijwilliger probeer je uit te vinden wat de gast
wil, hoe hij hier wil zijn.
Voor vrijwilligers is er
een introductiecursus. Ik las dat daarin ook aandacht wordt
gegeven aan spiritualiteit. Wat moet ik me daarbij voorstellen?
Er wordt in vogelvlucht een inleiding
gegeven over diverse godsdiensten en geestelijke stromingen. We
respecteren ieders overtuiging en dan is het goed als je daar iets
van weet. Ook is het van belang dat je beseft: het gaat niet om
mijn eigen opvattingen. We evangeliseren niet. Als je in gesprek
bent met een gast probeer je zoveel mogelijk open te staan voor
zijn/haar levensovertuiging. Maar als een gast vraagt: “Wat
geloof jij?”, dan geven we natuurlijk een eerlijk
antwoord.
Voor wie meer wil weten: www.hospice-assen.nl
