Een propvolle kerk, onherkenbaar verbouwd
met een tribune in het midden. Veel gezichten uit de eigen
gemeenschap, maar ook van daarbuiten. Vooraf De Muziekdokters; een
band van Duurzaam Verblijf van de GGZ te Beilen met toepasselijke
nummers als Knocking on Heaven’s Door.
Dan twee uur lang intens
toneel geïnspireerd op het leven aan de onderkant van de
samenleving. Gemaakt mét en gespeeld dóór mensen die om
allerlei redenen uit de boot gevallen zijn en weer aan boord
proberen te klauteren. Het is autobiografisch theater door
amateurspelers die hun eigen verhaal vertellen.
Daar is dan eerst de zieke
moeder en haar zoon, beiden uit huis gezet en zwervend op straat.
Gelukkig is er onderdak voor moeder, maar hoe moet dat nu met de
zoon? Hij is ook nog zijn legitimatie kwijt. Gevolg: een tocht van
het kastje naar de muur en weer terug. Gelukkig is daar dan die
man, uitgekotst door zijn gezin en nu ook dakloos. Ze ontmoeten
elkaar op straat en hij gaat met de zoon mee langs alle instanties
en toont zich zijn maatje. Zij is hulpverleenster, gespeeld door
een jonge vrouw die het straatleven waarschijnlijk niet zelf kent.
Zij raakt verstrikt in haar werk want haar wil om te helpen wordt
beperkt door functieomschrijving en regelgeving. Toch strijkt ze
over haar hart als ze de zoon in desolate toestand op straat
treft. Zij geeft hem een bed in haar huis.
Vijf kinderen zijn het getooid met een
feesthoedje. Ze wachten samen met moeder op vader. Die is vandaag
jarig en wordt vijftig. Ondanks hun armoede willen ze dit vieren.
Maar papa komt te laat; durfde niet thuis te komen omdat hij weer
ontslagen is. En dan is er alleen maar ruzie. Hij verlaat het
huis, staat op straat en voelt zich een loser. Maar dat is hij
niet alleen. Hij is degene die de man zonder identiteitskaart
helpt.
Tumbleweeds
En dan zijn er nog drie personages die
hun eigen rol spelen in de beschreven scenes. In het script worden
ze ‘tumbleweeds’ genoemd. Dat zijn woestijnstruiken, die
geworteld zijn totdat ze zijn uitgebloeid. Dan breekt hun stam af
en rolt de struik kaal en stekelig door het zand voort geblazen
door de wind. De drie mannen zijn als deze struiken. De poster van
de voorstelling verbeeldt dit.
Que sera, que sera
Een van hen is Alonso, die
afkomstig is uit de Dominicaanse Republiek en via Aruba in 1988 in
Nederland kwam. Ze noemen hem ook wel Rasta. Hij was hovenier en
uitbener en actief in de wielersport. Hij woonde enige jaren in
Assen waar hij werkte bij de Johan Willem Frisokazerne. “In 2004
raakte ik dakloos en kwam ik met mijn zwangere vriendin in de
opvang in Zwolle terecht. Daar werd onze dochter geboren; ze heet
Giovanna Nena.
Een paar jaar later zag ik een
theatervoorstelling van Laurens en zijn groep en ik herkende
zoveel; de dingen kwamen echt bij mij binnen! Het was voor mij een
heel andere wereld maar toch dacht ik: daar wil ik wel wat mee.
Eerst ging ik allerlei klusjes voor ze doen, maar inmiddels sta ik
ook zelf op het toneel. Ik had nooit gedacht dat ik zoiets zou
kunnen. Wat wist ik nu van toneel, theater en op tournee gaan?
Mijn leven is weer op regel, want je moet discipline hebben: je
moet op tijd zijn, je moet je tekst kennen en je moet clean zijn.
Ik zing sinds lange tijd weer. Het nummer heet: Que sera, que
sera. Dat betekent dat de dingen gaan, zoals ze gaan. Het mooie is
dat ik ook in het Spaans zing. Dat doet me echt heel veel. Het is
de taal van het land waar ik opgegroeid ben. Natuurlijk is
optreden wel spannend, maar ik voel me echt verbonden met de
anderen; het geeft me rust en veiligheid. Dit is it voor mij, dit
is echt mijn club!”
Zonder opsmuk
‘Lazarus?’ van de Joseph Wresinski
Cultuur Stichting ontroert je omdat het verhaalt over mensen op de
onderste trede van de maatschappelijke ladder. Ze spelen zonder
opsmuk hun eigen geschiedenis en laten je zien en voelen wat het
betekent om in de schaduw te staan. Maar ‘Lazarus?’ laat
vooral zien hoe je daaruit kunt stappen naar het licht.
In dit geval zelfs letterlijk het licht van de schijn-werpers!
Voor meer informatie over de voorstelling en de speellijst zie: www.wresinskicultuur.nl
