Al een aantal jaren wordt de slogan ‘Een kerk
is van blijvende waarde’ gehanteerd tijdens de Actie Kerkbalans.
Telkens wordt hierbij gezocht naar een invalshoek die laat oplichten op
welke manier de kerk die blijvende waarde wil en kan zijn. Voor 2011
wordt het accent gelegd op de waarde van de kerk als het gaat om bronnen
van geloof.
In de landelijke actiefolder wordt het als
volgt aangeduid: ‘Veel mensen, jong en oud, zijn steeds meer op zoek
naar zingeving en spiritualiteit. Hierin brengt de christelijke kerk in
de navolging van Jezus Christus haar bijzondere boodschap van vergeving
en liefde, van hoop en inspiratie, van vrede stichten en recht doen. Het
is een boodschap van blijvende waarde voor iedereen.’
In de folder een foto met drie mensen, die voor
zichzelf ingelijst hebben wat waardevol voor hen is. Woorden als hoop,
inspiratie en houvast. Die waarden, waar mensen naar zoeken en naar
verlangen, komen we ook tegen in onze ‘eigen’ folder, die we dit
jaar voor het eerst zullen ontvangen samen met de papieren van de Actie
Kerkbalans. De blijvende waarde van de kerk laat zich omschrijven als
‘samenbindende factor’, als gemeenschap om afscheid en rouw te
kunnen delen, als plek om wegen die samenkomen te vieren, als
ontmoetingsoord waar je met elkaar in gesprek kunt over wat je
bezighoudt.
Vooral in onze tijd is dat geen overbodige
luxe: een plek hebben, een gemeenschap vinden waar je jouw vragen naar
zin en zingeving kunt delen, waar je kunt praten over geloof, hoop en
liefde. Onze tijd wordt misschien wel meer dan andere tijden gekenmerkt
door het verlies aan gemeenschapsgevoel, aan gezamenlijke doelen, aan
gebrek aan diepgang, of zo je wilt ‘geestloosheid’. Als kerk hebben
we veel te bieden: een schat aan inspirerende verhalen, rijkdom aan
rituelen en de vrijmoedigheid van de betrokkenheid op elkaar, mensen
dichtbij en ver weg.
Niet altijd zijn we ons bewust van wat we in huis hebben. Soms zijn we
er misschien ook wat te bescheiden over. Bescheidenheid is weliswaar een
deugd en past zeker daar waar mensen pijn oplopen aan de kerk en waar
van alles gebeurt dat niet des kerks is. Maar bescheidenheid kan op den
duur een belemmering zijn om je sterke kanten te zien en uit te laten
komen.
In zekere zin wordt dit geïllustreerd in het verhaal dat op het
leesrooster staat voor zondag 16 januari. Traditioneel wordt op de
tweede zondag van Epifanie het verhaal van de bruiloft te Kana gelezen.
Een prachtig verhaal over gemeenschap, geloofsbronnen en
verantwoordelijkheid.
Gemeenschap
Het verhaal van Kana laat zich lezen als een verbondsverhaal. Een
bruiloft gaat over trouw, over onderlinge relaties, betrokkenheid, oog
hebben voor elkaar en hart voor de zaak. Maar, zo vertelt het verhaal,
gemeenschap kan bedreigd worden, zowel van buitenaf, als ook van
binnenuit. En die laatste vorm van bedreiging is misschien nog wel de
lastigste. Wat als de wijn op is? Anders gezegd, als de geest uit de
gemeenschap is? Als er een sfeer hangt waarbij de glazen eerder half
leeg zijn, dan half vol? Kan er dan nog bijgeschonken worden? En wat
hebben we daar voor nodig?
Het is van blijvende waarde om over deze aspecten van kerk-zijn op
positieve wijze te spreken, en elkaar er op aan te spreken.
Geloofsbronnen
Veel mensen zijn zoekende naar bronnen van geloof. Ze dragen hun
kruiken mee en hopen die ergens te vullen. De vragen hier omheen zijn
makkelijker te stellen dan te beantwoorden. Op welke wijze vinden mensen
bronnen van geloof? Wat is hierin van waarde voor hen? Achter deze
vragen gaat een veelkleurigheid van persoonlijk geloven schuil. Mensen
hebben heel verschillende motieven waar en hoe zijn aan hun bronnen van
geloof invulling willen geven. Van daar uit kunnen ze meer of juist
minder betrokken zijn op de (plaatselijke) geloofsgemeenschap. Het is
goed om deze gedachten en motieven met elkaar te bepraten in alle
vrijheid en met alle respect. Maar goed is en blijft het ook om dan ter
sprake te brengen wat de christelijke bronnen van geloof bieden en dat
het zinvol en van waarde kan zijn om daar uit te blijven putten, ter
inspiratie, ter bemoediging. Een verhaal, zoals dat van de bruiloft kan
een opstap bieden. Het vertelt over hoe de mens Jezus de weg naar de
bron opent en weer laat uitstromen naar de mensen.
Verantwoordelijkheid
Jezus geeft opdracht aan de dienaren. Ze krijgen
verantwoordelijkheid toevertrouwd. Ze zijn bij uitstek degenen die weet
hebben van en ervaring hebben met de bron van christelijk geloven. Het
is aan hen om dit geheimenis ook verder te dragen, juist daar te brengen
waar het tekort heerst en de vreugde gebroken lijkt.
Putten uit de bron wil inspireren tot heel maken en recht zetten, tot
ruimte maken voor nieuwe vreugde. Jezus zelf is hiervan ook het lichtend
voorbeeld, en zijn voorbeeld is van blijvende waarde voor zijn
navolgers.
In het kader van Actie Kerkbalans (en breder in
al het gemeentewerk) is het nodig deze verantwoordelijkheid te benoemen.
Het is misschien niet altijd eenvoudig, soms ploegen op rotsen of even
een pauze nemen, maar aan de hand van het bijbelverhaal mogen we zien
dat we leven van de hoop en de verwachting, én in het licht van het
Koninkrijk.
We leven in een ander licht, een licht dat ons aanspoort om op te staan
en de handen uit de mouwen te steken. Wat we doen is van blijvende
waarde. En is het waard om er met elkaar voor te zorgen dat we dat, ook
financieel, kunnen blijven doen.
naar archief
